Categorieën
Mijn voorpagina
Stoppen
Het is bijna twee jaar geleden dat ik op 20-six terecht kwam. Leek me gewoon leuk om wat mij bezig hield, en houd, te delen met wie het interesseerde. Ik schreef veel onzin, maar ook wat me bezig hield. Wat ik vond van bepaalde zaken, wat me raakte. M'n zorgen, en m'n vreugde.
Ik kwam de liefde van mijn leven tegen, hier, op 20-six. een medeblogster, en inmiddels wonen we samen, runnen we samen de winkel, zijn gelukkig, en zijn van plan om nog gelukkiger te worden. Ha, wie doet me dat na?
Inmiddels is 20-six in een nieuw jasje gestoken. En vanaf dat moment is wat mij betreft de site er niet beter op geworden. Er zijn veel mensen weg gegaan; dat hou je niet tegen, en wellicht was dat zonder verandering ook gebeurd.
Maar er is ook veel troep bij gekomen. Boodschappen in het gastenboek waar ik niet op zit te wachten. Vervelende reactie's op de blogberichten. Het gevolg is dat ik minder en minder ben gaan bloggen. Het nodigde niet meer uit.
Nu, op dit moment twijfel ik. Stoppen? Verrek, dat is zo onherroepelijk. Maar ja, als je toch niet meer blogd kun je net zo goed stoppen.
Toch?
Bedankt, 20-six, voor je luisterend oor, en jullie, bloggers: bedankt, voor je eerlijke, openhartige en vaak lieve reactie's.
Blessedtrouble trekt zich terug, samen met happy and blessed en kleine troubletje. En 20-six zal zijn als een oude vriend; ons leven uit gelopen, maar voetstappen in ons hart achtergelaten ...
Het gaat jullie goed!!
Vakantie
Zullen we morgen op vakantie gaan? We doen gewoon de winkel op slot. Nemen een vliegtuig naar ver weg, waar het lekker warm is. Heerlijk uitslapen, koffie op een terrasje. Krantje en warm broodje erbij.
's Middags heerlijk lunchen, met rose erbij. En bij het strand natuurlijk.
We doen het niet, maar is wel heerlijk om over te fantaseren
vrij
Lang, heel lang al ben ik gewend om zws dagen per week te werken, van maandag tot en met zaterdag. Voor mij is dat gewoon, ben eraan gewend.
Maar morgen ... morgen heb ik geen afspraken. En het magazijn is opgeruimd. De winkel is dicht. Oké ... moet even naar de bank om de door hen zoveelste blunder recht te zetten. Of te schoppen deze keer.
Maar verder hoef ik niks. Nakkes en nada.
Lekker. Ik schuif nog eventjes een keer lekker onderuit. Gaat laat worden want ik wil nog graag de grand prix A1 kijken.
Luxe zeg, dit.
Hondje
Net thuis uit de kroeg. Biertje gedronken, balletje gegeten. Erg net als anders. Totdat er een man binnen kwam met een gevaarlijk uitziende dobbermann. En al snel werd er gespeculeerd over hoe deze hond je zou verscheuren.
Maar de eigenaar van de hond verdedigde zijn hond; het zou de liefste hond van de wereld zijn en geen vlieg kwaad doen. Om het ongeloof weg te nemen demonstreerde hij dit door zijn lid tevoorschijn te halen, deze in de bek van de hond te leggen om vervolgend de hond op de kop te slaan. En geen schrammetje! "Zie je nu wel" riep de man triomfantelijk. "Wie durft dit ook?"
Maar niemand gaf antwoord. De man herhaaldde zijn vraag, en drong nog eens aan.
Een oud dametje tenslotte stak haar hand op, en kwam naar voren. "Ik wel" zei ze, "maar dan moet je me niet zo hard op m'n kop slaan"...
Kostenverdeling
Naar aanleiding van het carnaval hoorde ik een discussie op de radio over het ziekenverzuim in relatie tot het carnaval. Men wou de jaarlijks terugkerende stijging van het verzuim daags na het carnaval doen afnemen door een ieder te verplichten om na het carnaval nog één vrije dag te nemen, verplicht. En als je dan aan het eind van het jaar negatief zou uitkomen met je verlofuren dan zou je dit zelf moeten bekostigen.
Verontwaardiging alom. Waar men het idee vandaan haaldde! Enzovoort enzovoort.
Maar het is dus algemeen geaccepteerd dat als we een paar dagen feest hebben gevierd, en we er een dag extra aan vast knopen om weer bij te komen, dat dan de werkgever maar voor de kosten moet opdraaien?
Enig idee welk effect dit heeft op de rest van de maatschappij?
Leve het leven
Deze week was ik wat zaken aan het opruimen. Ik kwam een met de hand uitgeschreven bestelbon tegen. Dekbedden, kussens en overtrekken. Ik had deze een anderhalve week geleden besteld bij Fred, een vertegenwoordiger.
Fred kwam die donderdag zomaar even binnenvallen. Bij praten over de handel en kijken of ik nog iets nodig had. Ja, dat had ik en vandaar ook die bestelbon. We waren net zo'n beetje klaar toen er klanten binnen kwamen. "Ga maar snel een bedje verkopen", zei Fred. "Wij zien elkaar wel weer."
Precies een week later bereikte mij het bericht dat hij plotseling was overleden ...
Ik ruim de bestelbon op in de map.
Hoe kort, hoe betrekkelijk, hoe snel kan het soms gaan. Niet elke dag, maar zo af en toe dat eens te beseffen doet je de wereld anders zien, het leven anders beleven.
Goede raad? ... heb ik niet. Ook ik ben maar een simpele ziel. Maar zo af en toe gewoon even stil staan, om je heen kijken en gelukkig zijn met wat je hebt lijkt mij wijs.
Wij ...
Wanneer er tijdens de olympische spelen een goede prestatie wordt neergezet door een Nederlandse sportman of -vrouw, dan hebben we het goed gedaan. Dan zijn we trots.
En als Jos Verstappen zijn oranje bolide naar het podium stuurt dan hebben we een goede race gereden.
Het Nederlands elftal, onze jongens wint, en dus hebben wij gewonnen.
Maar oei, als het eens iets minder gaat ... dan heeft hij, zij of jullie het verkloot.
Tja ... wij is dus maar betrekkelijk en afhankelijk van het succes.